Był piękny, letni dzień a ja bawiłam się w berka z rodzeństwem na łące.
-Ganiasz!-Dotknełam łapą Astrę i zaczeła się zabawa.
Zapadł zmrok. Mieliśmy już iść kiedy wylatującą z lasu Demeter usiadła przede mną, wyglądała jakby chciała coś powiedzieć. Poleciała w stronę watahy
-Szybko, za nią!-Krzyknął Teg. Na miejscu wszystko było spalone. Piękne lasy i pola zostały zniszczone. Weszliśmy do naszej jaskini w rogu leżała moja mama... nie żyła
Wilk który ją zabił wyglądał tak:
-Mam...
Cicho Teg!-Próbowałam pozostać niezauważona lecz na marne.
-Kogo my tu mamy?-Zaśmiał się podle wilk.-Szczenięta alfy!-Rzucił się w naszą stronę i już miał zadać nam ostateczny cios kiedy do akcji wkroczył tata.
-Uciekajcie!-Byłam już prawie na zewnątrz zobaczyłam swojego ojca niestety też nie żył.
Dobiegliśmy do wąwozu na dole była rzeka
Musimy przeskoczyć!-Ten wilk nas zabije jeśli tego nie zrobimy.
Ja z Astrą przeskoczyłam ale Teg spadł do rzeki. Nie mogłam go zostawić więc razem z Astrą też skoczyłam. Zaczęłam walczyć z nurtem przed nami był wodospad
-Teg! Tag! Gdzie jesteś!?-Nigdzie go nie było. W końcu niestety spadłyśmy do jeziora
-Kate chodźmy z tond! ja nie chcę być zjedzona.
-Ale co z Tegiem?-Po krótkiej chwili namysłu zrozumiałam ,że nie warto ryzykować.-Idziemy.
Przemielaliśmy wielką pustynie szukając miejsca w którym można by zamieszkać. Biegłyśmy całą drogę. Mówiłam sobie w myślach żeby nie przestawać. Nagle zaczęła się burza piaskowa. Schroniłyśmy się w małej norze wykopanej przez szakale.
-Uff... tu jesteśmy bezpiecznie. Kate zapomniałaś o Demeter!
-O nie! Ale ja wiem ,że na pewno wróci.
Pod wieczór dotarliśmy do małej jaskini. na polanie ujrzałam Demeter i Tega. Bardzo się ucieszyliśmy. Po długich wędrówkach znaleźliśmy nasze miejsce na ziemi. Nauczyliśmy się różnych mocy a Astra i Teg znaleźli towarzyszy. W tej cudownej krainie mieszkamy rok ale nadal nie możemy pojąć dlaczego jesteśmy tu na razie jedynymi wilkami...
